Öyle bir an gelir ki insan boşlukla baş başa kalır. ne hissettiğinin ne düşündüğünün farkında bile değildir
bütün uzuvlarını uyuşmuş hisseder
hiçbir şey ona ait değilmiş gibi hiçbir şeye ait değilmiş gibi.
Dünyaya ve kadere hem kırgındır hem de kızgın. beyninde düşünceler hüküm ederken onlara "sus!" bile diyemez.
gecenin ağırlığı da üstüne çöker,
yol bulmaya çalışırken uçurum kenarına gelir
artık onun için orası sondur ama bilmez ki insan her son bir başlangıçtır.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Tebrikler guzeldi.anlatim.
O yüzdendir adımlarımızın ürkekliği...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta