Herkesi güldürebileceğimi zannederdim
İlk kendimi teselli etmek oldu, derdim.
Çabuk büyümek istedim,
Hayat, hep benden önde gitti
Sustum bende, susmalarımı yazmaya başladım
Uçurtmamın ipi kopmuştu bir kere,
Nereye savrulduğunu yalnız kuyruğu biliyordu
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta