hayaller vardı yaşamdan ırak ama umut dolu
hayaller vardı yaşamın içinde ama umutsuz
bir an fırçanın ucundan akan kışa aldanıp
tipiye kapılmış kar habbecikleri gibi uçup gittiler
kimi zaman meltem kara bulutları getirdi
düşen yağmur çatlayan toprağa hayat verdi
yeşerdi zümrüt misali kırlar bayırlar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
