Ucu Yırtık İzlenimler Şiiri - Ayşe Uçar

yüzüme gülümseyen
bir sessizlikte hep adını duyar gibiyim
aslında bu sadece bir isim değil bir hâl
kalbe dokunan bir his
bir özlem hâlesi

bu boş duraklar neyi bekler bilmiyorum
ama hep özlemle yâd ettiğimiz birileri var
hep içimizde var olan
bilirim hiçbir zaman gelmeyecek
birini bekler durur bu duraklar

umutsuzca bakan gözlerle
uyanan sabahlar ve biten akşamlar
dağlar gibi puslu çöker üstümüze
bazen bir ıssız kayanın yüreğini dinlerim sessizce
orada gelmiş geçmiş ayakların izlerine dokunan
ama hep susan pusuda bekleyen
bir zaman durur karşımda

biliyorum
biliyorum hiçbir yerin hiçbir zamanın dikilitaşı değilim
ama her yerin her zamanın sonsuzlukta zaman yolcusuyum
bazen kırık bir aynaya bakar gibi durur kendimi seyrederim
her kırığın içimi sızlatan hücrelerimi ağlatan bir dili
ve ruhumu küstüren bir hali var

rüzgârlara sorsam
güneşe ve gökyüzüne ait değilsin derler
olsun ben zaten hep özümsedim toprağa ve suya yakınlığımı
sadece kendime açılan bir kapının anahtar deliğinden geçen
bir ışık huzmesi sandım varlığımı

oysa dünyanın pek de umurunda değildim
benim gibi niceleri geldi geçti bu yollardan
nicelerinin adını sildi bu yağmurlar bu takvimler

varlığımın yokluğuma emanetliğini
ruhumun kanatları birbirine çarptıkça öğrenecekti
derin uykulardan uyanan benliğim

biliyorum
biliyorum varlığımın pek de umurunda olmayan dünya
sonumun yokluğundan da haberi olmayacaktı zaten

doğum ve ölüm
sadece canlılar için var olan bir kavram hükmünde anladım
eyvallah! kırılmadım üzülmedim bu duruma
bilesin istedim
yalan dünya ah!

812202522:42