Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Emanettir can bile insana...
"Vekaleti veren" vardır, kullan diye..
Ne yazık ki gide gide "hep kendimizin" sandılar!
Hadsizlik desem
O da yok zaten!
Ayakları yere bastığında anlarlar inşallah...
"Beşer, şaşar...."
Ne desem?
Anlayana "saz" şiir....
Tebrikler Önder Kardeşim..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta