Üç Şair Şiiri - Ahmet Hani

Biri,
yüzyılların nefesini
parmaklarında uyandırır;
kelimelerin dağınık saçlarını
tarar.

Biri,
heceleri
buğdayın sabrıyla
toprağa bırakır;
tarla
ekmek kokusuna dönüşür.

Bir diğeri,
duvarları
son dize saymaz;
sınırlar
onun gölgesine dokunamaz.

Üçü de
aynı pınardan içer;
adı
şiirdir.

Nehir
yağmurla çoğalır.

Deniz
ırmakların dilini tanır.

Orman
tek bir ağaçla başlamaz.

Her kuş,
kendi sesiyle
göğe
notalar eker.

Şiir,
aruzdan önce,
heceden önce,
serbest şiirden önce,
ilk soğukta
bir çakmak taşıydı.