Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bir bunalım anıydı,öylesine paylaştık,
Bir iki duble ile,sıkıntıları aştık,
Hayat normale döndü,artık sona ulaştık,
Önemin o kadardı,kendini ne sandın de.
Olmaz üstadım Ümitsizlikte de bir beklenilen vardır... Ama şiiriniz yüreklere har.. Muhteşem olmuş. Kutluyorum yazan yüreği....
ÇOK GÜZELL İNAN ŞİİR FABRİKASI BİR ŞAİR
TEBRİKLER :))))
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta