Hep öyle yapardım ya ranzama uzanarak...
Terliğimi alıp vurmak isterken duvarda yürüyen canlıya
Vaz geçtim aniden, yaşamına özenerek.
Bari sen kal yarına derken
Akşam yemeğim geldi.
Bu kez sade çorba değil
Bir kaç nimetle donatılmış, hem tepsi daha büyük.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiir başlngıç gelişme ve sonuç böümleri güzel fakat şiire finalini ekleseydiniz, daha başarılı olurdu
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta