Sen çocuk;
Bir kuş ile el ele yürürken
Bir şiir bıraktım kapına.
İçine İstanbul hüznünden tut
Henüz koparılmamış narin bir laleye kadar,
İncelik adı verilen her parçayı dokudum.
U-mutlu-luk zarfına koyup,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta