Tüzük Şiiri - Bünyamin Tumlukolcu

Tüzüklerle çarpışarak büyüdük kardeşlerim
Sivil ölümlerin tebeşir tutucuları karşısında
Ters çevrilmiş kente karşı
"Dağ gibi gençler alemde maktul/maktule oldular "

Her kim olsa ölür küçük harfiyle musa dahil
Zulmü ilan edilmişse sokakta

İsa'dan önce Aden'de düşmemiş olan
Hazerfen Efendi'yle karşılaşır mı acaba?
Kuşların vurulduğu mevsimde
Kırk kapıdan birden hükümet girdiğini gördük
/Onları memnun etmek çok zordur elbette!
Nedir sizi etkileyecek? Hayranlık mı açlık mı?/

Şu sinemizin derinliğinden fışkıran,
Titreyerek kekeleterek dudakları,
Belki de şimdi başarılı o gün başarısız olan
Her ne varsa, yutuverir gücü zalim anın
Çoğu zaman bir eser, nice yıllar bekler,
Tamamlanmış yahut tamamlanmamış şekliyle sonra doğar.
Ani parıltı, ancak o an için var olandır,
Hakiki olansa, gelecek nesillere kalandır.
Gelecek nesilden söz edecek olsaydım,
Acaba kim savaştıracaktı şimdiki nesli?
Efendi bir delikanlının varlığı,
Hep bir şeydir, zannederdim.
Kendini rahatça ifade edebilen kişi,
Kızmaz aptal iştahlılığına halkın.
İster ki büyük bir kalabalık olsun da
Adamakıllı sarssın onu karşısında
O yüzden mertçe dövüşmek yalnız, ölümü ahlaklı kılan
Serbest kalsın hayal gücünüz, ihtirasınız,
Akıl, idrak ve duygunuz bütün sesleriyle
Bir koro hâlinde aksetsin, ama dikkat edin!
Çocukları korumak asli savaşınızdır.

/Bunların yarısı aptal, yarısı kabadır.
Kimisi, oyundan sonra iskambil düşünür
Kimisi bir aşüfte koynunda vahşi bir gece düşler
Zavallı aptalıklarıyla ölümün koynuna iterler bir memleketi/