Hayatın çocuk elindeki oyun hamuru olduğunu, küçük bir kızın ihanetinin ardından öğrendim.
Oysa sakallarım vardı, adam gibi görünüyordum.
Ufaltıp zihnimde, öylesine küçültmüştüm ki dünyayı,
İki cümleye, biraz gülüşe teslim ediyordum Bana adanan tüm yalanları..
Bir avuç zahmetten fazlası değilmiş yaşam.
Bir çift elin dokunuşuyla bozulacak kadar çürük.
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta