Yürüyorum , kekik kokularıyla dolu her yer buram buram
İçimi kızdıran bir şeyler var yine feryat figan
Ucu bucağı yok gibi sanki, sanki bir meçhuldeyim
Önümde ayak izleri yok, sanırım en öndeyim
Issızlaşıp git gide çoğalırken karanlık, daralıyor nefesim
Kalbim hızla çarpıyor sanki ölümün eşiğindeyim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta