Sadece esas olandır mutluluk,
Teferruat gerisi,
Zâten ne diye yaşar ki insan Dünya'da,
Değil mi mutlu olmak için? ,
Yoksa ki eğer bir nefes mutluluk,
Olur o zaman hayat içinde insan,
Sadece kendi bedeninde mahkum ve tursak.....
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta