Islak mavi bir gölgenin içinde titriyordu sesi. Eğildim alnına dokunmak istedim.
Soluğunu uyutuyordu.
Şimdi konuşsam yalan gibi susacak.
Yüzünü yırttım uzanıp. Bendim alın yazısı. Kaçtım, cadde, sokak, sokak arası. Gişelerden birisinde kan yakaladı izimi. Yalnız elbiseli elâlem seyrimi tuttu bir zaman. Seyrimde ay ışığı, seyrimde gece… Sonra herkes gitti. Elveda voltalı adımlarıma tutsak bırakıp beni. Gözleri körelmiş ellerime baktım. Parmaklarımdan biri eksikti.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta