Sensiz kaldığımda,
Mahkûm gibiyim bilmediklerime.
Küçük bir pencereden,
Görmeye çalışıyorum güneşi, amaçsız!
Bir yokluk tufanı olup çöküyorsun içime,
Senden kalan anılar yetmiyor çoğu zaman.
Ellerinin ellerimden kayıp gidişini hatırlıyorum,
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta