Tutsak Şiiri - Salim Diyap

Kendi dışındaki koşulların tutsağısın,
başlamadan bitmiş cümlelerin,
kurulmamış hayallerin içindesin.
Adına yazılmış kaderlerde
senden başka herkesin imzası var.

Güneşi gördün ama hep pencereden.
Ne zaman dokunmak istedinse hayata,
parmak uçlarını keskin camlar kanattı.
Kendine bir yol seçtin sanırken,
çoktan sana yol edilmiş patikalara sürüldün

Bazen bir öğretmenin sesi,
bazen bir babanın susuşu
ya da bir ülkedeki yanlış doğum tarihi
yıkar seni kendi içinden.

İradesiz değilsin belki,
ama her irade
bir başka zincirin kilidinde paslanıyor.
Koşullar adı konmamış efendilerin
ve sen,
gülümseyerek yaşıyorsun tutsaklığını

Ama sen
Bu kafesin duvarlarını yalayıp ölen kuş değilsin
Parçalarsın kalbini,
yırtarsın suskunluğunu,
bu kaderi çizenin yüzüne tükürürsün

Sana biçilen rolü reddederek doğrul çöktüğün inzivadan
Boynuna takılmış her kimlik, her ses,
her “böyle olmalı” dayatmasını
paramparça et.

Ya sen yazacaksın hikâyeni,
ya da kimsenin çocuklarına anlatacak hikayesi kalmayacak!