Saat gecenin belki de üçü beşi,
kelam etsen kendinle geçmez üç beş kelimeyi.
Yarışır demlediğin çay buharı,
parmakların arasından süzülen sigara dumanıyla,
durmaz bir de özlem tüter burnunda…
Gece bütün ihtişamıyla kafesler bedenini,
yüreğin umduğunu bekler,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta