Birbirine uzak..
Ve..
Birbirine zıt şeylerin..
Bu kadar iç, içe olduğu..
Başka bir toplum görmedim..
Yere düşen bir parça ekmeği..
Öpüp bir kenara koyarlar..
Ama çöplere..
Tonlarca ekmek atarlar..
Domuz eti haram deyip..
Yemezler ama..
İşçinin, yetimin, halkın hakkını..
Çekinmeden tıka basa yerler..
Namus, namus, deyip..
Canlara kıyarlar..
Ama özel yaşantılarında..
İş ve sosyal yaşamlarında..
Namussuzluğun..
Her türlüsünü..
Pervasızca yaparlar..
Vatan, toprak, bayrak derler..
Sınırlar serbest olsa..
Cümbür cemaat..
Avrupa ya kaçarlar..
İlimden, bilimden..
İrfandan uzak..
Hayat inşa ederler..
Başlarına bir şey..
Gelince de..
Suçu kadere atarlar..
Kafalarını kuş pisletse..
Kısmet sanırlar..
Kahve fincanının içinde..
Yarınlarını ararlar..
Kendi ellerinle..
Seçtiklerini..
Yine kendileri..
Kınarlar..
Anlaması zor..
Kavraması çok zor..
Bir toplum..
Her şeyimiz..
Tutarsız..
Ayhan M.
Kayıt Tarihi : 20.07.2026 08:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!