Tut ki sözcükler yetmedi,
Bu ne menem bir gidiştir.
Tut ki 'ağlamak kârım oldu.'
Bu ne çıplak kalmaktır
ortasında, dağılan sisin.
Tut ki tükendi sözcükler,
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




harfler çıplak ve kör se..ve kelimeler can bulmak için yanmaktadırlar o zaman.. o zaman ki dizilir yüreğin yaşları sesiz bi lisan üzre....
tut ki sözcükler yetmedi
işte böyle dedirtir yüreğin isyanı ..
içe işleyen mısralar
kaleminize sağlık
'' bu hangi dilde anlatmaktır zulmü '' haddini aşan ağlamalara dur demeliyiz , hayat bize dur demeden :))) yüreğine sağlık..:))
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta