Tut Ellerimi. Şiiri - Hüseyin Yanmaz

Artık yaş geçti, yıllar omzuma çöktü
Dizlerim tutmuyor, yollar uzaklaştı
Bir zamanlar dağları aşan ayaklarım
Şimdi en kısa yolda bile yavaşlaştı.

Saçlarıma düşen aklar boşuna değil
Her telinde bir hasret, bir ömür saklı
Ne çok dost uğurladım geçen zamanla
Ne çok umut içimde sessizce yıkıldı.

Yorgunum biraz da hayatın yükünden
İçimde dinmeyen özlemler var hâlâ
Geceler uzun gelir, sabahlar sessiz
Anılar konuşurken ben susarım kendi başıma.

Dermanım kalmadı eskisi gibi
Ne eski gücüm var ne de eski hâlim
Gel, tut ellerimi düşmeden önce
Bir sıcaklık arıyor üşüyen bedenim.

Ömür dediğin bir rüzgâr misali geçmiş
Sevinç de bırakmış, keder de bırakmış izini
Şimdi dönüp baktığımda anlıyorum
İnsan değil, zaman yorarmış kendini.

Eğer bir gün dalarsa gözlerim uzaklara
Bir eski türkünün peşine takılıp giderse sesim
Bil ki içimde kalan son dilek şudur
Yanımda olsun beni anlayan bir çift elin.

Tut ellerimi, yol az kaldı belki
Birlikte yürüyelim kalan mevsimleri
Çünkü insan yaşlandıkça daha iyi anlıyor
Hayatı güzelleştiren sevgidir, vefadır, geri kalan her şey gelip geçici...

Hüseyin YANMAZ
22.06.2026