Yüreğimden Gitme Şiiri - Ahmet Nejat Alp ...

İnsan bu, düşer kalkar, bazen yıkılır,
Hayatın girdabında savrulur, kırılır.
Gözlerinde umut parlar, gönlünde hüzün,
Her nefes bir mücadele, bir başka düğün.

Düşlerde yolculuk eder, gerçeğe döner,
Yüreğinde bin bir yara, derin izler.
Güçlü görünür ama içinde fırtına,
Sessiz çığlıklar atar, duyulmaz yankı.

İnsan bu, bazen kahraman, bazen yenik,
Hayatın oyununda rol alır, hep dirlik.
Kimi zaman güler, kimi zaman ağlar,
Kendiyle savaşır, ruhunu onarır yaralar.

Sevgiyi arar her köşe, her bucakta,
Bir umut bulur bazen sıcak bakışta.
Kaybolmuşlukta kendini yeniden bulur,
Bir ışık arar hep karanlık sokakta.

İnsan bu, hatalarla dolu bir defter,
Her satırında pişmanlık, derin keder.
Ama yine düşer, kalkar, yürür gider,
Umudu yüreğinde, hayata döner.

İnsan bu, sevdikçe büyür, büyüdükçe sever,
Her gün, her an, yeni bir şeye değer.
Gözleri ufka bakar, umutla dolar,
Bir gün mutluluğu bulur, sonsuza varır.

İnsan bu, yaşar ve öğrenir her dem,
Her düşüşte bir ders, kalkışta yeni gem.
Hayatın denizinde yüzer, batarsa da,
Bir gün sahili bulur, durulur fırtına.

İnsan bu, hayaller kurar, umut yeşertir,
Karanlık gecelerde yıldızlar izletir.
Kimi zaman yalnızlık sarar dört yanını,
Ama yine bulur dostluğu, anılarını.

İnsan bu, çocuk gibi saf, bilge gibi derin,
Her duygusu, düşüncesi ince bir serin.
Geçmişin izlerini taşır, geleceğe bakar,
Her yeni günle birlikte yeniden doğar.

İnsan bu, sever ve sevilir, kırılır, onarır,
Her adımda hayatı yeniden yorumlar.
Gözyaşlarıyla sulanan toprak çiçek açar,
Her düşüşten sonra yeniden ayağa kalkar.

İnsan bu, acılarıyla olgunlaşır, parlar,
Her deneyimde biraz daha saflaşır.
Kendi iç yolculuğunda bulur huzuru,
Her nefeste bir adım yaklaşır sonsuza.

İnsan bu, içindeki gücü keşfeder zor an,
Bir umut ışığı bulur en karanlık zaman.
Yüreğinde taşıdığı sevgiyle aydınlatır,
Her başlangıçta eski acıyı unutur.

İnsan bu, hayata anlam katar her nefeste,
Sevgiyle, umutla yaşar her bir demde.
Bir çiçek gibi açar, bir nehir gibi akar,
Kendi hikâyesini yazar, dünyasını kurar.

Ve insan bu, bazen göğe bakar, yıldızla konuşur,
Bazen toprağa dokunur, kökleriyle buluşur.
Bir dua gibi yükselir kalbinden sessizce,
Bir şükür gibi iner gözlerinden ince ince.