Ben bu hayatta ayakta durmakta güçlük çekiyorum
Bir dayanağım bir desteğim olmadan yürüyemem biliyorum
Bir bavul umutla gelmiştim sana bir avuç gözyaşıyla dönüyorum
Tut elimi gitme de geç olmadan çünkü gidiyorum
Tut elimi başım dönüyor
Tut elimi geç olmadan düşersem kalkamam biliyorum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta