İstanbul'dan İzmir'e denizin olduğu her yerde.
Turuncu, akşamın kanayan göğsünde hüznü seçer,
Ay, geceye meftun bir gümüş tepsi gibi doğarken...
Sonbahar, o büyük, o ihtiyar ressam,
Döker eteklerine altın sarısı yaprakları.
Lakin o yapraklar ki; hasta, benzi soluk ve yorgun...
Sarı; uykulu bir ölümün, devasız bir hastalığın rengidir,
Ruhun en dip kuyusu, en koyu kederidir,
Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta