Öylesine dalıp gidiyorum; camdan dışarıya buğulu gözler ile bakarken,
Upuzun maviliğin üzerinde yüreğim bir Martı çığlığıyla süzülerek kanat çırpıyor..
Gün batımı kızıllığında açıyor gönül bahçemde ki hüzün çiçeklerim...
Umutlarım ipi kopmuş rüzgarla savrulan bir balon misali yavaş yavaş uzaklaşıyor....
Can çekişiyor; sensiz, sonsuz, turuncu sevdam..
Gün yavaşça köşesine çekilirken akşama bırakıyor masmavi turuncu koyu kızıllığını..
Ay yükselirken gökyüzünde bir damla yaş süzülüyor gözlerimden..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta