Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Şiir kraliçesi, Menekşe Gülay,
Çalsın davul zurnalar, çekilsin halay,
Siz hele bir toplanın, gerisi kolay,
Ne güzel ailedir, radyo turuncu.
Gerçekten Radyo Turuncu bir numara. Can dostlarla bir aile kurduk radyomuzda. Acılar acılarımız, sevinçler sevinçlerimiz oluyor. Harika şiirinizde tüm dostları ne güzel anlatmışsınız. Yalnızca aramzıdan Akgün Akgün ayrılıp ebediyete göçtü. Can dostuma Allahtan rahmet diliyorum. Radyo Turuncu da sizi tekrar görmek istiyorum efendim. Şeref verirseniz sevinirim. Radyo Turuncu daha güzel hizmetleriyle tüm sevenleriyle şimdi. Yüreğinize sağlık. Saygılar.
turuncu ailesinde banada yer verdiğiniz için çok tşk ederim..onurlandırdınız... saygılar... yüreğiniz susmasın.... tüm güzellikler sevdiklerinizle birlikte olsun..
yüreğinize sağlık duygulu bir şiir tebrikler
Dostlarını ve dostluğu unutmayan dost yüreğe selam olsun.
Kaleminize sağlık.Tebrikler....
Ne güzel vefa şiiri... Kutluyorum sizi ve tüm dostlarınızı. Selam ve saygılarımla.
Yüreğinize sağlık
turuncu ailesi ne kadar güzel anlatılmış dizelerde.
vefalı bir dosttan gelen en güzel hediyedir şiir.
tüm aileye başarılar dilerken dostluk dolu yüreğinizide kutlarım.
tebrikler.
dot radyoya da duyarlı yüreğe de teşekkürler. güzel bir anı kalmış radyo turuncudan. selametle kalın...
güzel bir hatıra olarak, antoloji sayesinde tarihe geçtiler.
kim mi?
turuncu ailesi.
neden mi?
internet kayıtları asla silinemiyor da:)))))))))))
Akgün Akgünü gördük, yok mu karası,
Şiir kolik Serkanlar, başım belası,
Parçalı, Ayyıldızın, bitmez havası,
Ne güzel bir ailedir, radyo turuncu,
İsimlerini saymak, kolay değildi,
Bütün şair dostlara, başım eğildi,
Adı geçmeyenlerde, hepsi sevildi,
Ne güzel bir ailedir, radyo turuncu.
Aile doktorumuz, Fikret beyimiz,
Rüzgar,Ülkü Gülayşe, noksan neyimiz,
Herkes toplansın gelsin, bura evimiz,
Ne güzel bir ailedir, radyo turuncu.
Mücella Pakdemir'in, çıktı kitabı,
Meral'ler romantiktir, sever mehtabı,
Korsan ile geçelim bu son etabı,
Ne güzel bir ailedir, radyo turuncu
Selami Tıraşlar-Elazığ
15.03.2009
Selami Tıraşlar
selami bey ;
turuncu radyoda çalışan arkadaşlrım şanslı ..şiir kayıtlarına geçmişler..çok harikasınız..
bu anlamlı çalışmanızı beğenerek okudum..kutlarım saygın kaleminizi ve sevgi dolu yüreğinizi..tam puan 10..akçaydan selam ev saygılarımla..ibrahim yılmaz.
Bu şiir ile ilgili 29 tane yorum bulunmakta