Bizim türküler Şiiri - Sait Sahir Mertkul

Türküler, türküler, ah bu türküler
Urfa dağlarında gezen yaralı ceylan
Yavrusun aramasa
Antep'in kalesine fermanlar asılmasa
Mardin kapısında ağalar oturmasa
Burası Adıyaman olmasa
Ordu'nun dereleri yukarı yukarı akmasa
Hekimoğlu ibrişim kuşak bağlamasa
Çarşamba yollarında
Kelepçeler kollarımda olmasa
Karadeniz uşakları horon tepmese
Omuz titretmese
Erzurum'un dadaşları bar tutmasa
Halaylar çekilmese, davullar, zurnalar çalınmasa
O bizim kavuşmalarımız mahşerlere kalmasa
Debreli Hasan dağları inletmese
Drama mahpusunda
Dostlara selam söylemese
Türküler, türküler, bizim türküler
Damarımdan girip, yüreğimden çıkan türküler
Yüreğimi delip, gözlerimden dökülen türküler
Halil İbrahim dağ yamaçlarına yaslanmasa
Efelerin yürekleri çatal olmasa
Zeybekler dağlara diz vurmasa
Ve bu türküler olmasa
Yaşanır mı gülüm bu memlekette?
Bu memleket memleket olur mu?
Biz biz olur muyuz?
Ankaralı hovardalık yapmasa
Yedirmese beşyüz altın bir ayda
Bulguru kaynatmasa Ankaralı kızlar
Daracık sokaklarda misket yuvarlamasa
Ve Hatçe kızın saçları dalgalanmasa
Deniz diplerine evler kurulmasa
Erkilet güzeli bağlar bozmasa
Sivas ellerinde sazım çalınmasa
Yare arzuhaller yazılmasa
Telli turna selam götürmese
Dağlar sevdalanmasa
Dallarda iki kiraz olmasa
Ve bu türküler olmasa
Yaşanır mı gülüm bu memlekette?
Bu memleket bu memleket olur mu?
Biz biz olur muyuz?