Ben senin bana gelmelerini sevdim hep.
Kulağıma fısıldadığın makamlı... makamsız... şarkılarını sevdim.
Unutulan ruhuma verdiğin ışığı gördüm,
Bir akşam üstü.
Çözdüğün dilimi sevdim kendimde.
Belki de sisli bir havada sarılmanda sıkıca,
Göz gözü görmezken bana dokunmandı içimi yakan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ben bu şiire 0 verdim o yüzden değil mi zaten şehir newyork
şiiriniz cok güzel.yeni şiirlerinizi yayınlarsanız sevinirim
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta