Bence,
Dağınızda duman var.
Sesinizde keder var,
Gönlünüzde sebep var
Gönülden gönüle
Hudey ey gönül.
içime sığmayan benlerim,
neler söylüyor bana böyle,
bazen bir annenin nefesi
bazen bir babanın sesi,
içimdeki gözlemcim
Mevlana'nın kendisi
KENDİNİ GERÇEKLEŞTİREN ASANSÖR
“Yardım edin.” Ses yok. İçerisi çok karanlık. “Düşüyorum imdat! Kurtarın beni” Kimse yok. Ölmek için çok erken. Muhakkak bir yol olmalı. Evet evet bir yol olmalı.
Serçe parmağım ile düğmeye bastım. İçimden bir ses birinci kat dedi, bastım bir nolu numaraya, derinliği dinledim, gıcırtı yok, yukarıya tek tek çıkmak … demek ki böylesi iyi hal. Kapılar açıldı, bembeyaz bir oda, bir soğutucu var, açıyorum, yiyecek-içecek dolu içi.
Asansördeyim ikinci kata çıkmak için yüzük parmağım dokundu. Asansör sessiz. Sessizliği dinlemek keyif verici sakinliği anlatıyor. Açıl susam açıl! Açıldı kapılar, gözlerim şaşkın çimen yeşili bir oda, duvarlar sevgiyi anlatıyor. Birden annem ve babam gözümün önünde, çocuk oldum sanki yeniden, korkma diyen bir ses, sevgimiz seni doyurur, kollarımdasın güvendesin çocuğum.
Üçüncü kata çıkıyorum kalbimde sevginin ve güvenin sıcaklığı var. Öylesine sevgi dolu ki bu sefer kapı sevgimle kendiliğinden açılıyor. Orta parmak sevgi ile sırasını geçti. Haykırmadım öncesi gibi. Kanarya sarısı gözümü aldı, odanın rengi sapsarı. İnsan sesleri geliyor kulağıma, tıpkı kanarya sesleri gibi, yanlarına gidiyorum, şarkı sesli insanların arasından bir ses yükseliyor “yardım edin! ” yanına gidiyorum sevgiyle bakıyorum, yüzü gerilmiş, sinirlenmiş yalnız kalmış kadına elimi uzatıyorum, Merhaba diyorum. Şaşırıyor ve merhaba diyor. Yüzündeki sert duruşun yerini merak alıyor, beni merakla süzüyor.
Şimdi dördüncü kata çıkma zamanı bu sefer işaret parmağım ile basıyorum. Kalbime çok şeyleri aldım. Ne diye sorsanız sayıyorum tek tek. Yukarı çıkıyorum, asansör durdu ve açıldı kapı. Rengârenk kıyafetli insanlar var, sesler bazen yükseliyor, bazen alçalıyor, bir çoğunu tanımıyorum. Onlar sanki beni tanımış gibi bakıyorlar, hatta yanıma geliyor ve benimle tanışmak istediklerini söylüyorlar, içimdeki tüm benleri anlatıyorum onlara, ben kimim… Mutluluk bu ise eğer mutluyum.
Zaman zamana gebedir,
Sen kime gebesin?
Ey insan!
Doğduğunda bende idin.
Şimdi sen kimdesin?
Ey İnsan.
Senin aklın bir değil midir.
Senin kalbin selim değil midir.
Senin yolun Allah değil midir.
Senin kitabın ehli değil midir.
Öyleyse söyle,
Sen kimsin ey insan.
Dünyada tek canlı insan olsaydı,
Yaşam bu kadar renkli olmazdı.
Para dünyada tek birim olsaydı,
Bu kadar değer aynı olmazdı.
Öyleyse ne düşünüyorsun ey insan.
Küresel Krizi yenebilmek için.
Sendeki nene,
Bendeki anne,
Sen nenen'den feyz,
Ben annem'den feyz,
Nene'ye bak nene'ye
Tarihten bir eser
Özlemlerim
Batık bir gemide gidiyor sanki
Senin için farketmiyor.
Denizin üstü de bir altı da bir
Denizin üstünde iki zıplar
Dipte özgürlüğünü yaşarsın.
Aşk Bahçemiz vardı
Buluştuğumuz ağaç
Gölgesinde,
Ne çok anlatırdık
Gençliğimizi,
Papatyalardaki gizemli
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!