Bir köklü ağaç yalnız başına başı dik yükseldi bir bozkırda.
Dalları dökülmüş sanılıyordu.
Dört bir yandan Türkler mahşer tufanında Hızır gibi geldiler.
Ağacın köküne sonsuza kadar yaşatacak Türk iksirini bir asır önce döktüklerini ve bu ağaca kimsenin zarar vermesinin mümkün olmadığını hatırlatıp gittiler.
İzin ver hey ağam ben de gideyim
Ah çekip de arkam sıra ağlar var
Bakarım bakarım sılam görünmez
Aramızda yıkılası dağlar var
Coşkun sular gibi akıp durulma
Devamını Oku
Ah çekip de arkam sıra ağlar var
Bakarım bakarım sılam görünmez
Aramızda yıkılası dağlar var
Coşkun sular gibi akıp durulma




O iksir,
Sevgimizdir bizim,
Ağaca
Doğaya
Bütün yaratılanlara!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta