Bir köklü ağaç yalnız başına başı dik yükseldi bir bozkırda.
Dalları dökülmüş sanılıyordu.
Dört bir yandan Türkler mahşer tufanında Hızır gibi geldiler.
Ağacın köküne sonsuza kadar yaşatacak Türk iksirini bir asır önce döktüklerini ve bu ağaca kimsenin zarar vermesinin mümkün olmadığını hatırlatıp gittiler.
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta
Devamını Oku
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta




O iksir,
Sevgimizdir bizim,
Ağaca
Doğaya
Bütün yaratılanlara!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta