'Bu şiiri ithafettim, ölmek denen anlara
Göğsünü siper eden, adsız kahramanlara.'
Onda var dönmez bilek, imanla dolu bir iç;
O, tarih boyu yere alnını sürmedi hiç.
Yere değmeyen bu baş, Ortasyadan yükseldi,
Hem parlayan bir güneş... hem çağlayan bir seldi.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta