Turan Yükseloğlu Şiirleri - Şair Turan Y ...

Hayvanlar insanlaştı, insanlar başkalaştık.
Hak, hukuk, adalet kalmadı insan olanda.
Bir de MAFYA, çökme, yalanlı dolana alıştık,
Köy göründü, menzil belli yolun sonunda ama,
Sürü psikolojisi bu, uçuruma gidiyoruz yolun sonunda.

Kimileri var Allah ile aldatırlar !
Cennetten yer bile satarlar !
Alıp satan dini-darlara sorsalar;
Sadece onlarda cennetin tapusu.

Kalmadı takatım artık yoruldum
Tutuştum sevdanla kızıl kor oldum
Körüktü oflarım, yandım kül oldum
Savruldum yel ile gittin gideli
Nakarat

Sana, bana göre kör adamdır,
Gözü; gönlünde, ruhundadır.
O göz ki, ışık saçar aydınlatır,
Kimdedir bu göz bilen var mı?

Hani sen aşkımızı kum üstüne yazardın
Ben ise ruhuma ve kalbime kazardım
Rüzgarlar savurdu, dalgalar vurdu yazı kayboldu,
Sevdamız beni içten-içe yaktı kavurdu

Aklıma gelişinde kendimi unuturum,

Üstüme çekemeyeceğim yük vuruldu
İşlemediğim birçok suçlar uyduruldu,
Fermanım verilmiş, divan kuruldu,
Mezar taşıma kumpas ile öldü yazılsın.

Bir dönemin şarlatanları,
Yaptıkları darbenin hası…
Dönemin atan tutanları,
Çok yapmacık gönül alması.

Sevmedim ki, sevildiğimi de bilemedim…
Çölde kuru ağaç gibi, hiç eğilmedim…
Ben beni bileli böyle hiç sevilmedim …
Bozkırda, çölümde can suyum oldun.

Neye kurban seçildiğimizi ah bir bilseydim,
Ya ah eden, ya da kahreden benim derdim.
Oturup birlikte gerçekleri bir söylese idik,
Bana yakışan her hakikatı sana söylerdim.

Belli ki, seni de, beni de kurban seçtiler,

Kurban denince akla kan gelir.
Sen mi yarattın ki kan akıtırsın?
Sırlar gizli, can verene kan denir.
Kimsin ki; kan akıtır, can alırsın?