Seni sevdikçe artıyorum.
Yeni benler oluyorum içimden çıkan benlerle.
Ben, ben oldukça her defasında benden doğan yeni benlerle,
Seni yeniden seviyorum..
Aklımı alıyorum avuç içlerime,
Kalbimi besliyorum ellerimden,
Toprağın açlığı aşkı aldıkça şahlanır,
Doymaz verdiğinden fazlasını ister.
Kime sormuş nicedir haller, sadece alır.
Aşk!
Toprak gibidir almaz verir, aşk baki kalır.
Sen gittin ya artık sularda yanık kokar
Yalnızlık kirlenir gözlerimde
Bir fırtına düşer sokak lambalarına
Şehir, her yan dokuz karanlık doğurur bir batında
Kendimi avutamam 'dik dur ayrılık asalet koksun' yalanlarına
Sen hiç kıçı yamalı kral gördün mü?
Sonbaharı geldi bak adımın
Dallarına astığım düşleri toplamalıyım.
Meyvesiz ağaçlar gibi gölge yapıp,
Anılarımla kör topal yaşayarak değil,
Küçükte olsa, umudumla ayakta kalmalıyım.
Sen, kendini bile kandırıp sever gibi yaptın.
Zaman kırk düğümlü kahpe kasığı kadar göze aşina
Ve, hüzün her zamanın gülüşünden aydınlık sırıtmakta içimize,
Ağıt döken dil değil,
Gözlerinde göbek atan zilli gidişlerdir bizi çaresiz koyan.
Karartılmış gecelerin, dar vakitlere pusulanmış yalnızlıklarında
Bulma ihtimalin olduğunu hala varsayıyorsan,
Her şeyi unutup hatta geçmişinde kendini, seni
Her aydınlıkta usanmadan o gözlerin ışığını arıyorsan,
Sen de umut var, hala seviyorsun kendi güzelini.
İşte budur, benim sana anlattığım yıllardır yorulmadan,
Ufkumda biriken kara bulutlara
Hele bir bak ki benim bahtıma
Çakal oturmuşta Mevlana’nın tahtına
Kavgayı yurdumda dirlik sayıyor
Elde taşınır demire paha biçiyor
Suskunluklarında
sesimi kaç kez gömdüm sağır duvarlara.
Kaç kez öldürdüm
elimde biriken sessizliğini
kendimi duymaktan firarda.
Adın konup göçmemişken içimdeki kışlara inat
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!