Turan'ın Sancısı Şiiri - Mücahit Kurnaz

Yasak bir aşkmış gibi düştük bu kor ateşin narına,
El uzattık sanıldı o "Cennet Elması" barına.
Neden itildi seven canlar, bu kör ve dipsiz kuyuya?
Halk bilir kim sadıktır, Hakk’ın kutlu kararına.

Adaletin meşru saydığı Hakk’ın helal kıldığına,
Bakmazlar mı milletin o imanlı buyruğuna?
Meziyetsiz gölgeler, o mafyavâri çığlıklar,
Neden pranga vurur bu vatanın evladlarına?

Kuyu da bırakıp "kal" demek tutarsız bir hezeyan,
Varlığı yokluğa vuran hangi dilde eyler beyan?
Ya yolu aç cânanla ben bu topraklarda tüten ocağımız olsun
Turan birlikte İslam bir olsun güçümüze güç âyan!

Ya da yol ver gideyim Kafkas’ın şavkı vursun,
O karlı dişler arasında aslanlar divan kursun.
Ay yıldızlı al bayrağımı öz canından aziz bilen,
Şanlı bir devlet var ki; her daim dimdik dursun.

Niyeti koparmak değil, mahzun kuyudan almaktır,
Varlığını vatanın varlığında yüceltip bulmaktır
Bilsinler ki Kafkas’ın o kükreyen aslanı,
Kendi öz cevherini vatanla yüceltmektir.