Tunçnâme XI Şiiri - Tunç Ziya Agur

Âlemde su, enerji ve gıda sarsılmaz bir yulugdur,
Bu üçlü tek vücut olmuş, kopmaz kutsal bağlamdır.

Irmak akıp çarkı dönse, kuvvet ruh verir toprağa,
Ekinin un olması, varlığa ulu armağandır.

Neksus denen bu ilinti, kadim törede nizâmdır,
Düzenin bittiği mahalde, her zerre birer yarıktır.

Umman bitse ne aş kalır, ne ocakta bir parıltı,
Sistem sarsılırsa şayet, her bucak karanlık batıktır.

Eğer dirlik dağılsa, kut gidip her yan bulansa,
Entropi denen o sönüş, evrene ağır yazıktır.

Demir silsileler önünde sakın ümit kesme ey beşer,
Ergenekon’un nûru, zulmetten çıkışa bir azıktır.

Negentropi tabir edilen, o irfanla gelen tirilme,
Kaosun içinden doğan, yeni ve parlak ışıklıktır.

Mahir şebekelerle bugün huzur kurar veriler,
Dijital yasa dediğin, atiye tam bir açıklıktır.

İlim Börteçine olsa, damlanın kadrini sezsek,
Bu yeni devrin odağı, doğayla sonsuz barışıklıktır.

Ziyai der ki; ey kişi, ilgiyi gözet her seferde,
Zira bu rabıta çözülse, arz mutlak bir anarşidir.