Dünyanın rengi söndü, şimdi neon ve yağmur var,
YZ Model 8.0 yönetir, kalpte derin bir uyuşukluk var.
Lisânın eklemeli yapısı bir virüs oldu, sisteme,
Karar kesin, kelimeler sığlaştı, döndü Basîc’e.
Unutulmuş bir mesleğin son öncüsü Ziyâ’dır,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta