Tüm renkleri üzerimden sıyırdım o gece. Ne mavinin huzuru kaldı içimde, ne sarının sıcaklığı. Kendimi, karanlığın içinden fışkıran o dipsiz siyaha bıraktım. Sanki içimde çırpınan her duyguyu boğazlayıp susturmuştum. Uykuya değil; kör, sağır bir suskunluğa düştüm. Umursamadım kimseyi. Ne geleni, ne gideni, ne de içimde kımıldayan kötülüğü. İnsan bazen, dünyaya sırtını dönmez... Yatağına dönüp sırtına yük eder onu. Ben o gece, kendime bile küs bir şekilde sırtüstü yattım; içimde yankılanan o ıssız boşlukla birlikte.
Dağların dorukları dumanlı olur
Geriye dönmez savaşçılar...
Fırtınayla yıkanmıştır ömürleri
Karla yıkanmıştır yüzleri...
Bu yüzden asla vedalaşmaz
Devamını Oku
Geriye dönmez savaşçılar...
Fırtınayla yıkanmıştır ömürleri
Karla yıkanmıştır yüzleri...
Bu yüzden asla vedalaşmaz




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta