Tüm renkleri üzerimden sıyırdım o gece. Ne mavinin huzuru kaldı içimde, ne sarının sıcaklığı. Kendimi, karanlığın içinden fışkıran o dipsiz siyaha bıraktım. Sanki içimde çırpınan her duyguyu boğazlayıp susturmuştum. Uykuya değil; kör, sağır bir suskunluğa düştüm. Umursamadım kimseyi. Ne geleni, ne gideni, ne de içimde kımıldayan kötülüğü. İnsan bazen, dünyaya sırtını dönmez... Yatağına dönüp sırtına yük eder onu. Ben o gece, kendime bile küs bir şekilde sırtüstü yattım; içimde yankılanan o ıssız boşlukla birlikte.
Haydarpaşa garında
1941 baharında
saat on beş.
Merdivenlerin üstünde güneş
yorgunluk ve telâş
Bir adam
Devamını Oku
1941 baharında
saat on beş.
Merdivenlerin üstünde güneş
yorgunluk ve telâş
Bir adam




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta