Tüm renkleri üzerimden sıyırdım o gece. Ne mavinin huzuru kaldı içimde, ne sarının sıcaklığı. Kendimi, karanlığın içinden fışkıran o dipsiz siyaha bıraktım. Sanki içimde çırpınan her duyguyu boğazlayıp susturmuştum. Uykuya değil; kör, sağır bir suskunluğa düştüm. Umursamadım kimseyi. Ne geleni, ne gideni, ne de içimde kımıldayan kötülüğü. İnsan bazen, dünyaya sırtını dönmez... Yatağına dönüp sırtına yük eder onu. Ben o gece, kendime bile küs bir şekilde sırtüstü yattım; içimde yankılanan o ıssız boşlukla birlikte.
Aynaya,
Çöken avurtları
Hüzün dökülen yüzü yansımış kadın!
Ne çıkar
Gözlerinin yeşili solsa
Devamını Oku
Çöken avurtları
Hüzün dökülen yüzü yansımış kadın!
Ne çıkar
Gözlerinin yeşili solsa




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta