''ÖZLÜ'' ailesinin
Yoktur gamı tasası.
Mutlu yaşayıp gidiyor
Tülay hanımla Mustafa'sı.
Ama bir şey var ki
Keyfe keder.
Tülay hanım onu da
Halleder.
Dolup taşsa da
Mutfaktaki çöp kovası.
Bir türlü dökmüyordu
Emekli kocası.
Mustafa bey her zaman
Karısının sesini
Kulak ardı ediyor
Dinlemiyordu söylenen sözü.
Elindeki gazetede
Televizyondaydı gözü.
Tülay hanım ne yapsın
Belki çare olur diye
Görsün diye işini
Bir gün işveyle
''Mustafa çööp
Gel beni öööp'' diye
Çağırdı eşini.
Olan olmuştu
İşte o günden sonra
Bu söz yerini bulmuştu
Çöp işi bir öpücükle
Hallolmuştu.
Şimdi, Mustafa beyin
Kulağı her an
Hanımının sesinde
‘’Mustafa çöööp
Gel beni öööp'' desin de
Yerinde durur mu hiç
Tetikte bekliyor Mustafa bey
Hanımı öpmek için
Çöpleri dökmek için.
Bu işi duyunca
Dostları Nizamettin bey
Dedi ki hanımına
Sen de karıcığım
Seslensen bana
''Nizamettin çöööp
Gel beni öööp'' diye
Al sana yemin
Değil bizim evin
Komşularında kahrını çekerim
Sen öpücük verdikçe bana
Mahallenin bile çöpünü dökerim.
Kayıt Tarihi : 20.11.2004 23:10:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!