vapurlar getirdi belki beni sana
belki bir martının bir tek kanadı
belkide ateşböcekleri içinde yandı yüreğim
ama ben aslında hiç yoktum
yokluğumla varettiğin ben
şimdi gidiyorum...
Sensizlik bir yorgan misali sarıyor benliğimi
Yine sensiz uzanıyor yatağa bedenim
Yokluğun acı,yokluğun ölüm
Sen gideli çok oldu be gülüm
Yıllar geçti ardın sıra
Birde 40 a 3 kalan yaşım
Denizi içerken maviler takıldı boğazıma
kanıyorum
karaya vuran balıklar gibiyim
içim can çekişiyor
çırpınıyorum
yosun tuttu yüreğim
Düştüm yüreğinden sessizce
Bir boşlukta kayboldu düşlerim
Aramak çare olmaz ki geçip giden zamana
Yürekler hep paramparça...
Korkulara kapılmışız hepimiz
Ufacık gülümsemeler olsun isterdim hep yanımda, yanı başımda
Mutlu olmam için lazım olan tek şey derdim
Sonra baktım ki tebessümler bitmiş
Suratlar asılmış
Herkes gitmiş çoktan
Kimsecikler kalmamış etrafımda
Böyle çekip gitmelerin öldürecek birgün
nasıl alıştırdın kendine
acımasızca beni.
yokken yoktun
gözüm arardı
ama acıtmazdı içimi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!