Tül Şiiri - Erçağ Akarca

Bir atsızlık duruyor karşımda, silkinmemiş seslerle,

Bir atsızlık duruyor karşımda, tozlanmış cümlelerle,

Bir aynasızlık yansıyor, bunaltıyla yoğrulmuş bir evin nefesine,

Bir ev yansıyor tunçtan dokunmuş bir kilimin rengine,

Renk saklıyor kendini, kaçıyor renksizliğin kafesinden,

Örtüyor benliğini ya da benliksizliğinitülden avizelerle,

Anlamsızlık karışıyor zihnimin terkisine…