Yalnızlığımın gölgesinde kalıyordum,
Tüm insanlar hayatımdan bir bir giderken.
Hayal dahi kuramıyordum artık,
En ufak umut ışığı bile yokken hayatımda.
Sessizliğe doğru sürükleniyordum,
Etrafımdaki papatyalar bir bir solarken.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta