Gözçukurlarımda hüznün yağmurlarının yardığı harıklar,
Her tele dökülüyor ayrılığın karları.
Boğazı düğümleyen hasretin sessizliği,
Rengi solduran sabrın ateşi.
Yok oldu tüm lezzetler sabaha karşı,
Bir yazın soğukluğu dondurdu içimi...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta