Yüreğin, bir kuyudan da kör ey mihman!
Aç gözünü ve bir bak!
Korkum ayaklarıma dolanıyor
Ve kokum küflenmiş yalnızlıktan.
Cılız bir ışıkla tutunuyorum
hayata…
Daha da fenası,
Gözünde tütmeyeceğimi biliyorum;
Bu yüzden ya toparlan,
Ya da sar kalbine kefeni…
Bilirim ki bu kez,
Kör gözüne takılırsam
ölümüne dağılacak dünyam
Onca çile,onca sabır
Direnmeli tükenen umutlara
Ve gömülüp yok olmamalı
Lehimize işleyen zaman
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta