Yoruldum artık ben,
İnan yoruldum..
Ardın sıra..
Gece gündüz koşuşturmaktan..
Ben yaklaşıp el uzattıkca,
Ürkek bir ceylan gibi,
Seke seke uzaklaşmandan.
Yoruldum artık seni kovalamaktan..!
Ben tükendim..
Ben bittim..!!
Ama..
Sen de artık şunu bilki;
Ben o tanıdığın eski ben değilim..
Bak işte..
Gecelerim bile,ateşler içinde..
Sensizliğe mahkum olmuş yüreğimi,
Hiç acımadan,
Cayır cayır yakıyorum şimdi..!
12.11.2017 / Berlin
Mahmut M. Özdemir
.......................................................
Teşekkürler Naime Öğretmenim
.......................................................
Her bitiş yeniden başlamaksa
Pes ettim artık…
Gücüm yok aynı yolları
Aynı hevesle yürümeye
Delik deşik yüreğimin ekseni
Ne yapsam iyileşmiyor bir türlü
Çıkartmaya çalıştığım çivilerin yerleri
Yeter! ... Tükendim…
Perde kapandı
Oyun bitti...
Naime ÖZEREN
Mahmut Mücahit ÖzdemirKayıt Tarihi : 12.11.2017 10:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sadece bu cümlenin yükleminin ağırlığında, yavaş yavaş silinip giden, silikleşen bir ömrün özeti olan cümleler!
Varmış işte…
“Ben yaklaşıp el uzattıkça”
Bizler ve sevdiklerimiz,
Aşk uyanır diye korkumuzdan mı tutmadık o elleri?
Özlemek, direnmekten daha acı!
Kendimize kızgın ve kırgın yaşanacak bir ömrün içinde,
Ne rüzgârlara, fırtınalara dayanmaya çalışırken,
Elimizdeki düzüne düzüne fotoğrafların yetmeyişi, neyin alametidir?
Biz ölümlüler,
Yalanlarına mı kandık insanlığın?
Dost dedik de, dost bildiklerimiz tarafından neden ayrıştırıldık?
Neden, sadece söylenenlere itibar edilir de, bizden de savunma alınmaz?
Hiçbir zaman nefreti yolum etmedim ama…
Kimi zaman elzem oluyor işte…
Aynen dediğin gibi;
“Ama..
Sen de artık şunu bilki;
Ben o tanıdığın eski ben değilim..” olmak,
Belki sadece “borç ödemek” için yaşamak gerek belki…
Nanköre, ne aşk, ne de dostluk verilir mi?
Gecelerimin en karanlık tenhalarına,
Yine yokluğun birikiyor!
Sen,
Her hücremde bu kadar varken,
Bu kadar da yok olmayı,
Nasıl beceriyorsun?
Söyle,
Nasıl beceriyorsun,
Gecelerime yokluğunu zerk ederken,
Kalbimde var olmayı…
Gel artık!
Sensizlik sınamasın sabrımı!
Razıyım,
Sadece gecelerimi ışıtacak,
Ay ışığım olmana…
Razıyım,
Güneş kadar değil de,
Sönük bir yıldız kadar aydınlatmana…
Razıyım!
Gel sevgili!
Gel de,
Umut kat düşlerime…
Cennettin!
Cennetten yüreğime getirdiğin gülü,
Cehennem külüne çevirme!
Bu yokluktan kurtar beni!
Gel ışığım ol!
Gel yüreğim,
N’olursun gel!
Ben ki sana,
Ömürler ötesi aşığım!
Gel!
Gel! 25.09.’08
Nur ola o ellerin!
Ömrün, o güzel gönlün, yürek kalemin var ola…
Nicelerine inşaAllah…
Her daim;
Sevgim, saygım ve fiddareyn saadetler duamla…
sen yoluna devam et ben dinlenip yetişirim der mi... kaybetmez mi izini.. duyar mı o yolların sesini...
elbet mola olmaz sevdada... yürek yorulur belki derdini anlatamamaktan...o yorgunlukla yığılır kalır... bir uçurum kenarında.. ya da alevler içinde...
geceye mahkum olur... anarşist yürekte kelepçe...
biri sever biri kaçar... döngü bu işte...
şiirdi ve mükemmeldi şiir dostu...
saygı ve selamlarımla..
Güzel şiirdi.
Kutlarım
TÜM YORUMLAR (8)