günün en tenha vaktinin gece olduğu bilinir
bilinir yarasaların oraya kanatlarını gerdiği
oraya bırakır kendini usulca
bedenleriyle kirli arkları tüyden yataklara taşıyan çocuklar
orada gezinir çünkü kırmızı ağzıyla
görülmeye değer rüyalar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta