Tufan Şiiri - Nizamettin Selvi

TUFAN
Beni kafes belledin kanadını kıramam
Sen nasıl istiyorsan öyle olsun tastamam
Mukaddes dava gibi ayrılmaya sarıldın
Yoluna serilsem de gitmekte karar kıldın
Küçüldükçe küçüldü gözlerindeki yerim
Bir pulu kaldıramaz gönlündeki ederim
Ayan beyan ortada her şeyin farkındayım
Ruhumu sıkıştıran gönlünün çarkındayım
Gözlerindeki ateş gönlüne perde çekmiş
Bugün ağlayan bahtın gidince gülecekmiş
Bilirim ne söylesem sen yine de gidersin
Beni son bir kez dinle yol azığı edersin
Yollar gülistan olsa sonu yine dikendir
Ayrılık ipek olsa neticesi kefendir
Sen bu dik yamaçları bu yükle aşamazsın
Önündeki bentlerden sel gibi taşamazsın
Sırtına doladığın çuldan çaputtan kafes
Durmadan üfleyecek sinene kordan nefes
Mahzendeki sözcükler dile yürüsün hele
Anlarsın neymiş tufan o gün neymiş zelzele
Bıçak gibi saplanır gece gündüz bağrına
Bugün akıl verenler derman olmaz ağrına
Bir zerre hükmündeki o tohum çatlayacak
İçten içe harlanan o volkan patlayacak
İşte o gün görürsün nereye çıkar yollar
Birer birer kırılır tuttuğun kuru dallar
Bu tufanı geçemez kısacık kulaçların
Bu azgın anaforda ağarmasın saçların
Sen beni dağlasan da ben teline kıyamam
Seni yalnız başına bu yollarda koyamam
İndir o küfeleri bir bir sırtıma yükle
Nereye istiyorsan ardın sıra sürükle.
Ruhumu eze eze bir havanda eritme
Yılların hatırına Allah aşkına gitme.