trenleri özledim..
anlamsız ritmik sesleriyle bizi uyutuşunu..
sabahın kör saatinde mutluluğa uyanmayı..
yada hiç yoktan telaşlar yaratıp
küçük kalplerimizin heyacanlanmasını..
ben trenleri özledim..
biyerlere gitmeyi..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




özlemlerdir yaşama bağlayan.tebrikler şairim
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta