Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ah şu tren penceresınden bakmak varya gençken bakmak başka güzel,yaşlı iken başka güzel oluyor
yüreğinize saglık ustadım .
Hepimizin yaptığı gibi ; 'Son istasyona doğru yolculuklarda geriye bakışlar'...Eğer gözlere pırıltılı ışıklar verebiliyorsa demek o kadar da boşuna geçmemiş, boşa yaşanmamışlıklardan izler taşıyordur . Güzeldi, kutluyorum ...
çok güzel bir şiir, kaleminize sağlık...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta