Aşağıda kalanlar sen tırmanırken artık senden uzaktadırlar. Dizlerin çarpıyor belki biraz aceleden dik merdivenlere ve aldırmıyorsun buna. Dönüşün yok geriye.
Sen içinde varsa bile yükseklik korkusu ve biraz aklın, onları da tırmanırken merdivenden aşağıya atmak zorundasın artık.
Yok, ben ‘’aklımı peynir ekmekle yemedim daha’’ diyorsan hiç tırmanma merdivenleri. Yukarıdan aşağısı çok farklı görünür yoksa.
Elerini pudraladın değil mi? Tamam çok güzel. Şimdi iç titremeni de at aşağıya. İşte öyle.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta