Ölmüşüm kendi çağımda
yıllar yıllar geçmiş
savrulup durmuşum
uçsuz bucaksız bir boşlukta
çağ açılmış çağ kapanmış
yeniden üflenmiş ruhuma
havva anamın karnında
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta