Karanlığı, kendi dünyasında bıraktım.
Seni koydum güneş niyetine,
Gözlerimin önüne.
Şimdi seninle aydınlanıyorum,
Yüreğimin gökyüzünde.
Seven insanlara pembe bulutları topluyorum,
Hayatın bütün renklerini toz pembe görsünler diye...
Ve sen gülümsediğinde,
O pembe bulutların arasından
Yedi rengin tamamı dökülüyor yeryüzüne;
Bütün iklimler yerleşiyor kalbimize.
Her bakışın yeni bir mevsim başlatıyor,
Kışın en soğuk gününde bile
Mor çiçekler açıyor içimizde.
Ben topladığım tüm renklerle
Sadece sana boyuyorum bu alemi,
Çünkü sen benim hem güneşimsin
Hem de en güzel şiirimsin.
Orhan Gülaçar
Kayıt Tarihi : 25.8.2017 01:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!